Newton-Cotes formülleri, $[a,b]$ aralığını eşit alt aralıklara bölüp her parçada $f(x)$'i bir polinomla yaklaştırır. Bu bölümde kapalı (uç noktalar dahil) formülleri görecek, neden sadece düşük mertebelerin kullanıldığını öğreneceğiz.
Newton-Cotes formülleri, $n$ eşit aralık kullanarak $f(x)$'i $n.$ dereceden bir polinomla (Lagrange interpolasyonu) yaklaştırır ve bu polinomun integralini alır. "Kapalı" ifadesi, aralığın uç noktaları $a$ ve $b$'nin de yaklaşımda kullanıldığı anlamına gelir.
| Mertebe ($n$) | İsim | Ağırlıklar ($w_i$) | Hata Mertebesi |
|---|---|---|---|
| 1 | Yamuk Kuralı | $h/2,\; h/2$ | $O(h^2)$ |
| 2 | Simpson 1/3 | $h/3,\; 4h/3,\; h/3$ | $O(h^4)$ |
| 3 | Simpson 3/8 | $3h/8,\; 9h/8,\; 9h/8,\; 3h/8$ | $O(h^4)$ |
Yüksek dereceli polinom interpolasyonu, eşit aralıklı noktalarda uçlara doğru büyük salınımlar yapar. Bu, integral yaklaşımını da bozar. Örneğin $f(x)=1/(1+25x^2)$ fonksiyonunun $[-1,1]$ aralığında eşit aralıklarla yüksek mertebe polinomla yaklaşımı felaketle sonuçlanır.
Eşit aralıklı noktalarda yüksek mertebe ($n \gtrsim 7-8$) Newton-Cotes formülleri kararsızlaşır ve hatası artar. Bu nedenle pratikte sadece $n=1,2,3$ kullanılır; daha yüksek doğruluk için Gauss kuadratürü veya Romberg tercih edilir.
Newton-Cotes formülleri, eşit aralıklı noktalarda çalışır. Aralık sayısını artırmak her zaman doğruluğu artırmaz (Runge fenomeni). Bu nedenle sayısal analizde daha ileri yöntemlere (Gauss, Romberg) ihtiyaç duyulur.