Isaac Newton (1643–1727)
Kalkülüsün kurucularından biri; klasik fiziğin matematiksel temellerini atan deha.
Leonhard Euler (1707–1783)
Modern matematiğin omurgasını kurarak bugün kullandığımız matematik dilinin büyük bölümünü belirlemiş; birçok matematikçiye göre matematik tarihinin en büyük ismidir.
Carl Friedrich Gauss (1777–1855)
Matematiğin neredeyse her alanında kalıcı izler bırakan, “matematikçilerin prensi” olarak anılan isimdir.
Gottfried Wilhelm Leibniz (1646–1716)
Kalkülüsü Newton’dan bağımsız geliştiren; modern mantığın ve sembolik düşüncenin öncülerinden biridir.
Bernhard Riemann (1826–1866)
Geometriyi kökten dönüştüren çalışmaları, modern fiziğin ve Einstein’ın görelilik teorisinin temelini oluşturdu.
David Hilbert (1862–1943)
Matematiği aksiyomatik temellere oturtarak 20. yüzyılın yönünü belirleyen Hilbert Problemleri’ni ortaya koydu.
Pierre-Simon Laplace (1749–1827)
Olasılık teorisini sistemleştirerek belirsizliği matematiksel bir çerçeveye oturttu; gök mekaniğinde determinist bir evren anlayışı kurdu.
Évariste Galois (1811–1832)
Grup teorisini kurarak denklemlerin arkasındaki yapıyı ortaya çıkardı ve modern cebirin temel düşüncesini başlattı.
Joseph Fourier (1768–1830)
Fourier serileriyle karmaşık fonksiyonları basit bileşenlere ayırmayı göstererek analiz, fizik ve sinyal işlemenin yönünü değiştirdi.
Georg Cantor (1845–1918)
Sonsuzluğu matematiğin konusu hâline getirerek küme teorisini kurdu ve modern matematiğin temellerini sarstı.
Kurt Gödel (1906–1978)
Eksiklik teoremleriyle matematiğin kendi içinde tam ve mutlak biçimde ispatlanamayacağını gösterdi.
Alan Turing (1912–1954)
Hesaplanabilirlik kavramını tanımlayarak bilgisayar biliminin ve modern algoritmik düşüncenin temelini attı.
Emmy Noether (1882–1935)
Soyut cebir ve simetri anlayışını kökten dönüştürerek modern fiziğin matematiksel temelini attı.
Muhammed ibn Musa el-Harezmi (780–850)
Cebir'in kurucusu; al-jabr kavramını ilk kullanan isimdir. “Algorithm” sözcüğü adını ondan alır.
Ömer Hayyam (1048–1131)
Üçüncü dereceden denklemleri geometrik yöntemlerle çözüp cebir ile geometri arasında köprü kurdu.
Nasirüddin Tusi (1201–1274)
Trigonometrinin bağımsız bir bilim dalı hâline gelmesini sağladı; sinüs ve kosinüs yasalarını sistemleştirdi.
Euclid (M.Ö. 325–265)
“Elementler” adlı eseriyle geometrinin kurucusu oldu; aksiyomatik yöntemi sistemleştirerek geometrinin yüzyıllar boyunca temel başvuru kaynağını oluşturdu.
Archimedes (M.Ö. 287–212)
Alan ve hacim hesapları, kaldıraç yasaları ve suyun kaldırma kuvveti üzerine yaptığı çalışmalarla mekaniğin ve geometrinin temellerini attı; analitik düşüncenin ve analitik geometrinin öncülerinden biri oldu.